Geluk wordt pas zichtbaar als je ook verdriet hebt ervaren.

Susannah van Asch Ya-suda

Meer geluksverhalen?

Susannah

Verdriet en blijdschap hadden niet dichter bij elkaar kunnen liggen toen in één week mijn oudste zoon Arend overleed en ik vier dagen later ben bevallen van onze derde zoon Olaf. Ik heb ervaren dat er een grote verbintenis tussen die twee emoties zit en dat kwetsbaarheid mijn grootste kracht werd.

Arend (5 jaar) was al drie weken ziek en op een gegeven moment had hij ook koorts. Ik vind normaal dat een kind gewoon ziek mag zijn, maar dit duurde te lang en op een gegeven moment vertrouwde ik het niet meer. Toen is mijn man ’s avonds naar de huisartsenpost gereden en kwamen ze erachter dat Arend een dubbele oorontsteking had, maar verder werd niets gevonden. Uiteindelijk hebben we toch een antibioticakuur gehaald omdat onze huisarts een bacteriële infectie vermoedde.Onze tweede zoon Emile was toen ruim 2,5 en ik was toen 39 weken zwanger.

Op vrijdagochtend 22 april 2016 had Arend net een mandarijntje en een crackertje gegeten. Hij leek weer wat eetlust te hebben en had weer wat praatjes. En hij sliep ook nog veel en klaagde tussendoor ook nog steeds over pijn. Toen kreeg hij een hartaanval. Ik wist meteen wat het was omdat ik een kinder-EHBO cursus had gedaan voor mijn werk als gastouder. Alles ging meteen op de automatische piloot. Met mijn dikke zwangere buik heb ik mijn zoon gereanimeerd totdat de ambulance er was en ze het overnamen. Ik weet nog dat ik naar de andere kamer liep nadat het ambulancepersoneel het van me had overgenomen en pas toen stortte ik helemaal in. De kleine Emile stond ernaast…

Arend moest mee naar het ziekenhuis en ze bleven hem reanimeren. In het ziekenhuis gaf een arts aan dat het niet goed ging, dat we erbij moesten komen. Op mijn vraag of het Arend’s hart weer klopte antwoordde de kinderarts “Nee. En het gaat ook niet meer kloppen”. Pas toen stopten ze met reanimeren

Ik besefte me heel erg dat ik zijn stem nooit meer zou horen. Er kwam echt een oerverdriet naar boven ik heb gehuild en Arend geknuffeld. Het is in mijn hoofd een heel helder moment; alsof het gisteren is gebeurd. Ik werd heel rustig: ik kon vragen: “Mag dit er dan nu allemaal af?” Arend had een buisje in z’n neus en pleisters daarop en ook pleisters op z’n borstkas… Ik wist wat ik wel en niet wilde en kon heel helder denken. Krachtstroom noem ik dat nu. Geen normale kracht. Ik werd geholpen door de engelen, denk ik.

Ik keek naar mezelf in de spiegel bij de toiletten van het ziekenhuis en dacht: Arend is dood, maar ik moet door want er komt ook nog een kind aan. En: Wij kunnen dit dragen.

De verloskundige die ons begeleidde tijdens de zwangerschap, was er ook voor ons toen Arend overleed. Het was een lieve verloskundige die heel goed voor ons zorgde. Ze bleef bij ons in het ziekenhuis om ons te begeleiden bij de gesprekken met de artsen, ze regelde dat we iets te eten kregen en belde voor ons een fijne uitvaartbegeleider. “De mensen hier van het ziekenhuis brengen jullie straks in contact met iemand van een grote uitvaartmaatschappij. Dat willen jullie niet. Ik weet wie jullie moeten hebben”. Dat bleek echt goud waard. De zelfstandige uitvaartonderneemster die zij ons aanraadde leerde ons dat we niet bang hoefden te zijn voor ons kind en dat we hem gewoon konden aanraken ook al was hij koud. Alle besprekingen over de rouwkaart en de uitvaart deden we op de grond naast zijn bedje waar hij lag opgebaard. Zij verzekerde ons: alles kan, niets hoeft. We voelden ons gedragen en gesteund om op onze eigen manier afscheid te nemen van Arend. Dat was er erg helend om zo te kunnen doen.

We zijn altijd heel erg open over alles geweest. Iedereen was welkom in ons huis en dat vonden we ook fijn. Ik voelde me krachtig en zelfbewust en daar hoorde hulp vragen ook bij. Ik zette ons verhaal op facebook en vroeg of mensen wat geld over wilden maken voor de uitvaart omdat we daar niet voor waren verzekerd. En of mensen wilden koken. Een vriendin coördineerde de mealtrain. Een grote kring van mensen verzamelde zich om ons heen en iedereen bood hulp door middel van geld en eten. Zelfs vreemde mensen die ons verhaal lazen op facebook maakten geld over. Er zou uiteindelijk 3 maanden voor ons gekookt worden als we wilden. Mensen steunden ons en gaven wat ze konden missen. Dat was zo bijzonder.

Het huis zat elke dag vol met mensen. De kamer waar Arend was opgebaard was een bloemenzee. En op zolder was mijn rustige plek in onze grote, lichte slaapkamer. Op maandagmiddag was alles geregeld voor de uitvaart. Alsof de baby keurig had gewacht tot alles klaar was. En toen begonnen de weeën.

Er hing een hele warme ontspannen sfeer in huis vol medeleven en liefde. Ik voelde me gedragen. Dinsdagavond waren de weeën erg hevig en kon ik bevallen. Het was de mooiste bevalling die ik heb gehad. Het voelde zo sereen alsof ik me in hemelse sferen bevond. Ik voelde zoveel liefde, rust en aanwezigheid dat ik vol vertrouwen ben bevallen. Ik kon in allerlei houdingen staan en heb Olaf zelf opgevangen en daarna twee uur lang heerlijk geknuffeld.

Stichting Make a Memory maakt foto’s van zieke en overleden kinderen. De fotografe was al geweest op de dag na Arends overlijden, maar kwam nog een tweede keer, net tussen de geboorte van Olaf en de begrafenis van Arend waardoor we hele bijzonder foto’s hebben van hun samen. We wilden de stichting graag steunen en toen bleek dat ze sponsorfietstochten de Mont Ventoux op organiseerden, schreef Mark, mijn man, zich direct in. We hebben ons verhaal toen uitgebreid gedeeld op social media en het werd meer dan 10.000 keer gedeeld en ook opgepakt door een TV programma en vele nieuwssites. Niet alleen haalden we daardoor heel veel geld op voor de stichting, we werden ook overspoeld met brieven en pakketjes uit het hele land. Zoveel mensen leefden met ons mee en wilden ons steunen, dat was echt hartverwarmend.

Arend was altijd gek op oldtimers en mooie auto’s en busjes. Vlak voor hij ziek werd was Mark al begonnen een oud Volkswagen busje om te bouwen tot camper. Arend had daar al erg veel plezier aan beleefd. Na de uitvaart hebben we met dat busje een lange reis naar Zweden en Noorwegen gemaakt. De ruige natuur troostte. Daar vonden we bij een fjord ook de grafsteen voor Arend die we onderin ons busje mee naar huis namen.

Door alles wat we hebben meegemaakt en gevoeld heb ik ontdekt dat geluk zichtbaar wordt als je ook verdriet hebt ervaren. Door je verhaal met anderen te delen en kwetsbaar te zijn ontdek je de verbindingen om je heen en dat je er niet alleen voor staat.